CHARYZMAT I DUCHOWE DZIEDZICTWO  SIÓSTR  SZKOLNYCH  DE  NOTRE  DAME 

 

  ŚWIĘTY AUGUSTYN
 (354-430),

biskup Hippony, wybitny teolog Starożytności Chrześcijańskiej, założyciel życia monastycznego w Kościele Zachodnim. On, widząc w Trójcy Świętej podstawę, źródło i cel każdej wspólnoty, założył z kapłanami wspólnotę braterską, która miała być jednego serca i jednej duszy w Bogu i kierował nią według opracowanej przez siebie reguły zakonnej. Ten rozpalony miłością Święty podkreślał miłość do Boga i bliźniego jako najwyższy cel i doskonałość człowieka. Jego dzieła zawierają także liczne wskazania psychologiczne, metodyczne i pedagogiczne, które zarówno dla ówczesnego systemu szkolnego jak i dziś pozostają słuszne i skuteczne.

 

 

ŚW. PIOTR FOURIER
 (1565-1640),

reformator i duchowy odnowiciel Zakonu Kanoników Regularnych św. Augustyna, którego także był członkiem. Będąc proboszczem w małej parafii Mattaincourt we Francji, wraz z Alicją le Clerc założył Zakon Kanoniczek de Notre Dame, dla których wspólnie opracowali regułę i konstytucje na podstawie Reguły św. Augustyna. Uznając służbę apostolską

za istotny element zgromadzenia, które założyli, ukazali życiu zakonnemu nową drogę. Odczytując znaki czasu oraz trudną sytuację religijną i moralną ówczesnego społeczeństwa, św. Piotr opracował w Regule Zakonu obszerny rozdział o wychowaniu i nauczaniu młodzieży, któremu siostry Kanoniczki

ślubowały poświęcić się w sposób szczególny.

 

 

 

BŁ. ALICJA LE CLERC
 (1576-1622),

współzałożycielka Zakonu Kanoniczek

Regularnych św. Augustyna de Notre Dame. Słysząc w sercu Boże wołanie,

pod duchowym przewodnictwem proboszcza parafii Mattaincourt, postanowiła poświęcić się Bogu poprzez życie wspólne, ubogacone modlitwą i prostotą. Siostry z miłości do Boga miały gromadzić dzieci wzrastające bez religijnego nauczania,

opiekować się nimi i wychowywać tak,

aby nauczyły się żyć mocą wiary. Polecenie to bł. Alicja odczytała podczas wizji, kiedy ujrzała Matkę Bożą w nieznanym ubiorze, przekazującą jej Dziecię Jezus ze słowami: „Daję ci Je, abyś się zatroszczyła, by mogło wzrastać”. Od samego początku działalność sióstr otoczona była szczególną opieką Maryi, „naszej miłej Pani”.

BŁ. MARIA TERESA OD JEZUSA GERHARDINGER,
 


 

Założycielka Sióstr Szkolnych de Notre Dame,
gorąco pragnęła jedności wszystkich w Bogu,
oparła Zgromadzenie na fundamencie Eucharystii,

zakotwiczyła je w ubóstwie i poświęciła Maryi.

 

 

 

Jako niewiasta silna wiarą, stale szukająca Woli Bożej, zabiegała o jedność w naszej międzynarodowej wspólnocie i odpowiadała na naglące potrzeby czasu, szczególną troską otaczając ubogich oraz realizując dalekosiężne zamierzenia wychowawcze. W tych darach Ducha, danych naszej Założycielce Matce Teresie,  rozpoznajemy rozwijający się stale charyzmat naszego Zgromadzenia.

 

 

 

Jesteśmy niewiastami nadziei, które całe swoje życie oddają po to, aby urzeczywistniała się JEDNOŚĆ, dla której Jezus Chrystus został posłany. Każdego dnia podejmujemy wysiłki, by pogłębiać jedność ludzi z Bogiem i między sobą, tworzyć zjednoczoną wspólnotę, żyć w głębokiej osobistej zażyłości z Bogiem.

EUCHARYSTIA jest  źródłem naszej jedności  i miłości. W niej w sposób szczególny doświadczamy obecności Jezusa, którego całkowity dar z siebie ożywia i nasze oddanie w życiu wspólnym.

Z MARYJĄ wsłuchujemy się w pragnienie Boga dotyczące świata i nas samych i odpowiadamy TAK na rozpoznane Boże wezwanie. Maryja jest dla nas wzorem, jak kochać w sposób, który ożywia i uświęca.

Prosty styl życia jest przejawem naszego życia w UBÓSTWIE. Ono czyni nas wolnymi do służby Królestwu Bożemu i wrażliwymi na wielorakie formy dzisiejszego ubóstwa. 

 

 

 Prosimy Cię, błogosławiona Matko Tereso, daj nam udział w Twojej wizji i Twej żarliwości. Natchnij nas do twórczej wierności naszemu charyzmatowi. Przynaglaj nas, abyśmy oddały się całkowicie, na wzór Eucharystii. Naucz nas żyć radykalnym ubóstwem, ryzykując wszystko w wierze, dając pierwszeństwo najuboższym i zepchniętym na margines. Podtrzymuj nas w działaniu na rzecz innego świata. Pomóż nam być obecnymi w dzisiejszym świecie jak Maryja swoja delikatną kobiecością. Matko Tereso! Ty jesteś naszym wyzwaniem, naszym natchnieniem do radykalnego naśladowania Jezusa Chrystusa dziś „aby wszyscy byli jedno.”

 

MY TAKŻE
MUSIMY ZAUFAĆ BOGU I LUDZIOM TAK,
BYŚMY SIĘ NA WSZYSTKO ODWAŻYŁY,
 ABY TYLKO GŁOSZONE BYŁO OWOCNIEJ KRÓLESTWO BOŻE...
OBOJĘTNIE GDZIE JESTEŚMY,
JAKA JEST NASZA PRACA I NASZE ŻYCIE
 - ZAWSZE MOŻEMY ODWAŻYĆ SIĘ
NA JESZCZE WIĘCEJ,
 BYĆ CZYMŚ WIĘCEJ
 I WIĘCEJ UCZYNIĆ
DLA ROZSZERZANIA SIĘ
KRÓLESTWA BOŻEGO

 

 (cofnij)(góra)(Strona główna)

MICHAŁ WITTMANN
(1760-1833),

proboszcz, a następnie biskup katedry w Regensburgu. Warunki polityczne i religijne w Niemczech w XIX wieku ukazywały wielkie braki w systemie wychowania dzieci i młodzieży.  Zasmucony zamknięciem szkoły zakonnej

w Stadtamhof/Regensburg, prowadzonej

przez Siostry Kanoniczki de Notre Dame,

proboszcz Michał Wittmann przygotowywał Karolinę Gerhardinger, uczennicę tej szkoły, wraz z dwoma innymi dziewczętami do zawodu nauczycielskiego, by móc nauczać w szkole dla dziewcząt w Stadtamhof, prowadzonej przez parafię. Pod duchowym kierownictwem ks. Wittmanna Karolina Gerhardinger coraz wyraźniej rozpoznawała swoje powołanie do życia zakonnego oraz podzielała jego postanowienie, by założyć

wspólnotę zakonną i w ten sposób przyczynić się do poprawy sytuacji społecznej przez wychowanie dziewcząt.

Pierwszorzędną troską objęli najuboższe spośród nich w małych miastach i wioskach.

 

FRANCISZEK SEBASTIAN JOB (1767-1834),
spowiednik cesarzowej austriackiej Karoliny.
Ks. Wittmann razem ze swym przyjacielem ks. Franciszkiem Sebastianem Jobem rozumieli ważność powołania kobiety w doskonaleniu ludzkiej rodziny, dlatego też szczególną troskę poświęcili chrześcijańskiemu wychowaniu dziewcząt.Po nagłej śmierci biskupa Michała Wittmanna, w czasie decydującym dla rodzącego się nowego Zgromadzenia, ks. Franciszek wspierał duchowo młodą nauczycielkę Karolinę Gehardinger, późniejszą Marię Teresę od Jezusa, gdy w roku 1833 odważnie i z niezachwianym zaufaniem w Bożą Opatrzność założyła Zgromadzenie. Podstawą dla Zgromadzenia była reguła

Kanoniczek Regularnych św. Augustyna de Notre Dame, a życie młodej wspólnoty kształtowało się też pod decydującym wpływem książeczki noszącej tytuł „Duch Konstytucji Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame”, napisanej przez ks. Franciszka Sebastiana Joba.

 

MATKA KAROLINA FRIESS (1824-1892),

Siostra szkolna de Notre Dame,     która doskonale odczytując znaki czasu i podejmując niezwykłe ryzyko w dawaniu odpowiedzi na rozpoznane wymogi, dzięki swemu odważnemu i mądremu kierownictwu przystosowała Zgromadzenie Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame do życia na innym kontynencie. Kiedy biskupi amerykańscy zwrócili się do biskupów europejskich z prośbą o duszpasterzy i nauczycieli dla emigrantów, siostra Karolina Friess udała się 1847 roku w grupie czterech pierwszych misjonarek, wraz z bł. Matką Założycielką Marią od Jezusa Gehardinger, za Ocean do Ameryki, aby tam nauczać młodzież żeńską,

aby katolicyzm mógł się zachować i umocnić.

W 1850 roku, mając 26 lat, siostra Karolina została mianowana

przez bł. Matkę Teresę jej wikarią w Stanach Zjednoczonych

oraz otrzymała polecenie założenia na kontynencie amerykańskim

pierwszego domu macierzystego Ubogich Sióstr Szkolnych de Notre Dame.